Collegiaal Opvang Team
Velen uit onze samenleving worden geconfronteerd met
onaangename situaties ten aanzien van menselijk lijden.
Vooral hulpverleners, zij zijn beroepshalve constant bezig om hun
medemensen uit de nood te helpen, kunnen dagelijks met deze
ervaringen te maken krijgen.
Ook iedere vrijwillige brandweerman of brandweervrouw kan gedurende
zijn loopbaan plotseling blootgesteld worden aan ernstig menselijk
lijden.
Niet alle ongevallen met slachtoffers zijn even aangrijpend.
Tevens zal door elk individu anders gereageerd worden op een
bepaalde gebeurtenis.
De zorg vanuit de organisatie voor het welbevinden van
werknemers die met schokkende gebeurtenissen in hun werk te maken
hebben gehad, staat de laatste jaren bij de brandweer steeds meer
in de belangstelling.
De schakel, nazorg, uit de veiligheidsketen is dan ook erg
belangrijk als het gaat om het welzijn van de brandweermensen.
Als er een alarm is komen hulpverleners in actie. Daar
zijn ze tenslotte voor opgeleid.
Ze zetten hun gevoelens opzij en handelen adequaat en
professioneel.
Maar zodra ze tijd hebben om na te denken over wat ze gezien en
meegemaakt hebben, kunnen ook zij daar emotioneel op reageren en
kan er een trauma ontstaan.
Dit verwerkingsproces bestaat uit twee aspecten: ontkenning en
herbeleving.
Bij het herbeleven van een situatie kun je onverwacht
emotioneel zijn, concentratieproblemen krijgen of overdreven
gespannen zijn.
Geen plezierig vooruitzicht, maar er is een manier om de
gebeurtenis te herbeleven, waardoor die beter te begrijpen en te
accepteren is.
Het tweede kenmerk is ontkenning en bestaat uit versuftheid en
geheugenverlies. Dit kan vervelende gevolgen hebben. Als je
bepaalde stukken mist ga je daar zelf een invulling aan geven en
veelal klopt deze invulling niet met de werkelijkheid. Zo zou een
schuldcomplex kunnen ontstaan.
Het is dus zaak er met anderen over te praten en samen te
reconstrueren wat er echt is gebeurd.
Er met andere collega’s over praten en goed naar elkaar
luisteren helpt echt. Over het voorval vertellen tot in de kleinste
details helpt. De betrokkene kan hierdoor onder woorden brengen wat
hem het meest dwars zit.
Zodra dit duidelijk is kunnen we de betrokkene onze hulp aanbieden.
Deze hulp bestaat veelal uit praten en zich inleven in de situatie
van de betreffende persoon. Niet onze mening opdringen maar steeds
maar blijven vragen hoe e.e.a. zich heeft kunnen afspelen.
Na verloop van tijd zal blijken dat door deze benaderingswijze de
meeste brandweermensen hun werk weer kunnen voortzetten of weer
kunnen hervatten.